„Dziś każdy kibic rozpoznaje głos Marcina Gałka, kiedyś głosem rozpoznawalnym na meczach był Jerzy Gebert. Wielki Człowiek. Historyk Sportu i Radiowiec. Głos- Legenda”. – czytamy w internetowych, wspomnieniowych wpisach. To prawda. Jerzy Gebert był i pozostaje legendą.
Pierwsze moje spotkanie z redaktorem Jerzym Gebertem? Pamiętam dokładnie, bo było nietypowe. Moja sąsiadka z vis a vis czekała nerwowo na karetkę pogotowia, bo jej mąż miał kłopoty z oddychaniem. Usłyszałam jej wołanie, więc wybiegłam i zapytałam, jak mogę pomóc. Opowiedziała, co się dzieje. Zaczęłam ją uspakajać, że pogotowie zaraz przyjedzie. I rzeczywiście po chwili podjechali, a ja zdenerwowana zdenerwowaniem sąsiadki rzuciłam kilka kąśliwych uwag pod adresem lekarza. I dodałam coś w rodzaju „to się nadaje do prasy”. Byłam wtedy początkującą dziennikarką radiową i usłyszałam: „Niech pani się nie wysila”. Spojrzałam uważniej na lekarza. I zdębiałam, bo to był mój kolega radiowy. Nie wiedziałam oczywiście, że Redaktor Jerzy Gebert jest lekarzem i że poza pracą w radiu, jeździ na dyżurach w Pogotowiu Ratunkowym. Następnego dnia chciałam z Nim pogadać, ale tylko machnął ręka i powiedział: „Jeszcze się Pani sporo dowie i nauczy”.
I rzeczywiście. Miał Jurek absolutną rację. Poznaliśmy się w 1969 roku. On już był znanym i cenionym sprawozdawcą sportowym, a ja zieloną debiutantką dziennikarską w Redakcji Literackiej. Słuchałam Go na antenie w programie sportowym, potem w informacyjnym Studio Bałtyk. To były wczesne godziny poranne. Był zawsze w świetnej formie, dowcipny i obecny antenowo w wielu bieżących tematach nie tylko sportowych. Potem obserwowałam Go jako sprawozdawcę sportowego, bo uczyłam się od Niego radia na żywo. A potem okazało się, że jest moim sąsiadem, o rzut beretem, bo mieszkał wówczas przy ulicy Chrzanowskiego. Wtedy już rozmawialiśmy i spotykaliśmy się częściej. Poznałam też Jego Żonę i Dzieci. Bardzo polubiłam córkę Kasię Gebert, architektkę, która dbała przez wszystkie lata o dobrostan swego Taty, szczególnie po śmierci pani Teresy.
A życiorys redaktora Jerzego Gebert jest nieprzeciętny. Urodził się na Wołyniu w 1930 r. Swoje wspomnienia stamtąd opisał w książce „Wspomnienia małego Wołyniaka”. Pierwszym miastem po ucieczce z Wołynia były Siedlce, ale już w maju 1945 roku przejechali Gebertowie do Gdańsk.
Akademię Medyczną skończył Jerzy Gebert w 1955 roku i ponad 20 lat pracował w Pogotowiu Ratunkowym. Równocześnie od 1950 roku był radiowym redaktorem sportowym w Rozgłośni Polskiego Radia w Gdańsku. Radio to był Jego żywioł, zawsze znajdował sposób, by swoje audycje zmieniać, urozmaicać. Lubił powiewy radiowej nowości. Jako reporter obsługiwał w Trójmieście wizyty wybitnych osobistości: m.in. Charlesa de Gaulle’a, Margaret Thatcher, Françoisa Mitteranda. Był kierownikiem redakcji informacji, zastępcą redaktora naczelnego i redaktorem naczelnym Radia Gdańsk. Współpracował z katowickim „Spotem” i I Programem Polskiego Radia w Warszawie. Był sprawozdawcą trzech olimpiad, dziewięciu Wyścigów Pokoju, jedenastu Mistrzostw Świata i Europy w boksie. Napisał dziesięć książek o sporcie i sportowcach. Żył intensywnie i z ogromną energią.
Żegnaj Jurku. Myślę, że będziesz żył w pamięci wielu osób, które miały z Tobą kontakt.
Alina Kietrys
prezeska Oddziału Morskiego SDRP