Jerzy Antoni Gebert. – radiowy dziennikarz sportowy (m.in. sprawozdawca z olimpiad i mistrzostw sportowych). Z wykształcenia lekarz. Był wieloletnim pracownikiem i redaktorem naczelnym Rozgłośni Polskiego Radia w Gdańsku. Zmarł 30 marca 2026 r. w wieku 95 lat.
Janina Wieczerska-Zabłocka. Dziennikarka, felietonistka i powieściopisarka. Była związana z wybrzeżową prasą od połowy lat 70. ubiegłego wieku. Najdłużej współpracowała” z Dziennikiem Bałtyckim”. Była laureatką Medalu Księcia Mściwoja II, dwukrotnie otrzymała Nagrodę Prezydenta Miasta Gdańska. Zmarła 26 marca 2026 r. w wieku 94 lat.
Włodzimierz Szymański. Publicysta. Dziennikarz „Głosu Wybrzeża”, „Dziennika Bałtyckiego”, współpracownik wielu gazet. Zmarł 18 czerwca 2026 roku.
Janusz Daszczyński. Dziennikarz, menedżer. Redaktor naczelny Telewizji Gdańsk, prezes Telewizji Polskiej w Warszawie. Zmarł 23 czerwca 2026 roku.
Mieczysław Serafin. Wieloletni dziennikarz Rozgłośni Gdańskiej Polskiego Radia, dyrektor programowy Radia Gdańsk. Był dziennikarzem Studenckiej Agencji Radiowej w Politechnice Gdańskiej. Zmarł 26 czerwca 2026 roku.
Janusz Deręgowski. Wieloletni dziennikarz „Dziennika Bałtyckiego, redaktor depeszowy, kierownik działu terenowego, reporter. Społecznie pracował w zespole organizującym Muzeum Stutthof, autor przewodnika po terenach niemieckiego obozu koncentracyjnego. Zmarł 2 września 2026 roku.
Michał Turek. Dziennikarz Radia Gdańsk. Popularyzator tradycji Pomorza. Zmarł ? września 2026 roku..
Wojciech Łukasiewicz. Publicysta, dyplomata. Dziennikarz „Gazety Gdańskiej” i „Dziennika Bałtyckiego”. Konsul RP w Republice Południowej Afryki i Nowym Jorku. Zmarł 17 września 2026 roku.
Msza św. w intencji zmarłych Koleżanek i Kolegów Dziennikarzy odbędzie się w kościele św. Jana w Gdańsku 29 listopada 2026 roku o godzinie 12.
Z ogromną przykrością informujemy, że w wieku 90 lat odszedł nasz Przyjaciel i Kolega Redaktor Janusz Deręgowski.
Przez wiele lat pracował w „Dzienniku Bałtyckim” – jako redaktor techniczny, depeszowy, kierownik działu terenowego oraz jako reporter. Społecznie pracował przy tworzeniu Muzeum Stutthof, opracował wielojęzyczny przewodnik po tym muzeum. Był również autorem wielu artykułów o tematyce martyrologicznej.Był również redaktorem Biblioteczki Gryfa, w której ukazały się m.in. tytuły Gryf – herb Pomorza i Kaszub, Budowle warowne Pomorza Gdańskiego, Świętopełk II. Wyróżniony odznaką „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej”, honorową odznaką „Opiekun miejsc pamięci narodowej”, srebrną odznaką „Za zasługi dla pożarnictwa”.
Pożegnanie Janusza odbędzie się w sobotę 5 września o godzinie 11 w kaplicy cmentarza Srebrzysko.
Mietek był przede wszystkimradiowcem. Prawie całe swoje zawodowe życie był związany z radiem. Od pierwszego roku studiów na Wydziale Elektroniki Politechniki Gdańskiej zaangażował się w działalność politechnicznej Studenckiej Agencji Radiowej, w której m.in. przez trzy lata sprawował funkcję redaktora naczelnego. Po studiach podjął pracę inżyniera dźwięku w Regionalnej Rozgłośni Polskiego Radia w Gdańsku. Następnie został dziennikarzem Redakcji Informacji. Był reporterem, kierownikiem redakcji, współpracownikiem radiowych Sygnałów Dnia, Czterech Pór Roku, Radiokuriera. Po restrukturyzacji mediów publicznych w 1993 roku został członkiem pierwszego zarządu Radia Gdańsk S.A. i dyrektorem programowym już w pełni samodzielnej rozgłośni. Był autorem reportaży, informacji, realizatorem słuchowisk i licznych transmisji z ważnych wydarzeń na Wybrzeżu. Następnie przez 10 lat był pracownikiem Politechniki Gdańskiej, m.in. jako współorganizator Bałtyckiego Festiwalu Nauki. Oznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, medalem Z zasługi dla Marynarki Wojennej oraz medalem Politechniki Gdańskiej.
„Dziś każdy kibic rozpoznaje głos Marcina Gałka, kiedyś głosem rozpoznawalnym na meczach był Jerzy Gebert. Wielki Człowiek. Historyk Sportu i Radiowiec. Głos- Legenda”. – czytamy w internetowych, wspomnieniowych wpisach. To prawda. Jerzy Gebert był i pozostaje legendą. Pierwsze moje spotkanie z redaktorem Jerzym Gebertem? Pamiętam dokładnie, bo było nietypowe. Moja sąsiadka z vis a vis czekała nerwowo na karetkę pogotowia, bo jej mąż miał kłopoty z oddychaniem. Usłyszałam jej wołanie, więc wybiegłam i zapytałam, jak mogę pomóc. Opowiedziała, co się dzieje. Zaczęłam ją uspakajać, że pogotowie zaraz przyjedzie. I rzeczywiście po chwili podjechali, a ja zdenerwowana zdenerwowaniem sąsiadki rzuciłam kilka kąśliwych uwag pod adresem lekarza. I dodałam coś w rodzaju „to się nadaje do prasy”. Byłam wtedy początkującą dziennikarką radiową i usłyszałam: „Niech pani się nie wysila”. Spojrzałam uważniej na lekarza. I zdębiałam, bo to był mój kolega radiowy. Nie wiedziałam oczywiście, że Redaktor Jerzy Gebert jest lekarzem i że poza pracą w radiu, jeździ na dyżurach w Pogotowiu Ratunkowym. Następnego dnia chciałam z Nim pogadać, ale tylko machnął ręka i powiedział: „Jeszcze się Pani sporo dowie i nauczy”. I rzeczywiście. Miał Jurek absolutną rację. Poznaliśmy się w 1969 roku. On już był znanym i cenionym sprawozdawcą sportowym, a ja zieloną debiutantką dziennikarską w Redakcji Literackiej. Słuchałam Go na antenie w programie sportowym, potem w informacyjnym Studio Bałtyk. To były wczesne godziny poranne. Był zawsze w świetnej formie, dowcipny i obecny antenowo w wielu bieżących tematach nie tylko sportowych. Potem obserwowałam Go jako sprawozdawcę sportowego, bo uczyłam się od Niego radia na żywo. A potem okazało się, że jest moim sąsiadem, o rzut beretem, bo mieszkał wówczas przy ulicy Chrzanowskiego. Wtedy już rozmawialiśmy i spotykaliśmy się częściej. Poznałam też Jego Żonę i Dzieci. Bardzo polubiłam córkę Kasię Gebert, architektkę, która dbała przez wszystkie lata o dobrostan swego Taty, szczególnie po śmierci pani Teresy. A życiorys redaktora Jerzego Gebert jest nieprzeciętny. Urodził się na Wołyniu w 1930 r. Swoje wspomnienia stamtąd opisał w książce „Wspomnienia małego Wołyniaka”. Pierwszym miastem po ucieczce z Wołynia były Siedlce, ale już w maju 1945 roku przejechali Gebertowie do Gdańsk. Akademię Medyczną skończył Jerzy Gebert w 1955 roku i ponad 20 lat pracował w Pogotowiu Ratunkowym. Równocześnie od 1950 roku był radiowym redaktorem sportowym w Rozgłośni Polskiego Radia w Gdańsku. Radio to był Jego żywioł, zawsze znajdował sposób, by swoje audycje zmieniać, urozmaicać. Lubił powiewy radiowej nowości. Jako reporter obsługiwał w Trójmieście wizyty wybitnych osobistości: m.in. Charlesa de Gaulle’a, Margaret Thatcher, Françoisa Mitteranda. Był kierownikiem redakcji informacji, zastępcą redaktora naczelnego i redaktorem naczelnym Radia Gdańsk. Współpracował z katowickim „Spotem” i I Programem Polskiego Radia w Warszawie. Był sprawozdawcą trzech olimpiad, dziewięciu Wyścigów Pokoju, jedenastu Mistrzostw Świata i Europy w boksie. Napisał dziesięć książek o sporcie i sportowcach. Żył intensywnie i z ogromną energią.
Żegnaj Jurku. Myślę, że będziesz żył w pamięci wielu osób, które miały z Tobą kontakt.
16.11.2025 (niedziela) o godz. 12.00 w kościele św. Jana na mszy św. u ks. Krzysztofa Niedałtowskiego będziemy myśleć i wspominać Dziennikarki i Dziennikarzy, którzy odeszli od nas w tym roku. Takie spotkanie to chwila naszej wspólnej, dobrej pamięci.
Po mszy proponuję Koleżankom i Kolegom spotkanie w cukierni nieopodal kościoła. Jeśli będziecie mogli, znajdziecie czas i siły – serdecznie zapraszam.
Alina Kietrys
Prezes Zarządu Oddziału Morskiego
Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej
w Gdańsku
W mijającym roku odeszli od nas na zawsze: Jerzy Drzemczewski. Publicysta, wydawca, autor książek marynistycznych. Redaktor naczelny miesięcznika „Namiary”. Zmarł 9 sierpnia 2025 roku. Izabella Dymecka. Dziennikarka. Publicystka w Dziale Łączności z Czytelnikami „Głosu Wybrzeża”, kierowniczka oddziału redakcji w Gdyni. Zmarła 20 września 2025 roku. Janusz Czerwiński. Dziennikarz, podróżnik. Reporter „Dziennika Bałtyckiego” i „Głosu Wybrzeża”. Redaktor naczelny miesięcznika „Poznaj Świat”. Zmarł 27 września 2025 roku. Jan Jakubowski. Dziennikarz „Tygodnika Morskiego i „Czasu”, redaktor naczelny „Dziennika Bałtyckiego”. Działacz Solidarności. Zmarł 3 października 2025 roku. Barbara Szczepuła. Reportażystka, autorka książek poświęconych historii Gdańska i Pomorza. Publicystka „Tygodnika Gdańskiego” i „Dziennika Bałtyckiego”. Zmarła 9 października 2025 roku. Jacek Mach. Publicysta tygodnika „Bandera, redaktor depeszowy i sekretarz redakcji „Głosu Wybrzeża”, sekretarz programowy w Gdańskim Ośrodku TVP, twórca niezapomnianych filmów z Arktyki i Antarktydy. Zmarł 25 października 2025 r. Krystyna Bruehl – Sielawa. Redaktor depeszowy i redaktor działu terenowego „Dziennika Bałtyckiego”. Zmarła w 2025 roku. Janusz Woźniak – redaktor naczelny tygodnika „Ostrowia”, wieloletni kierownik działu sportowego „Dziennika Bałtyckiego”, współpracownik TVP Gdańsk. Zmarł 31 października 2025 r.
PS Powyższą listę uzupełniamy, niestety, o kolejne nazwiska. W tym roku odeszli również koledzy – radiowcy:
Roman Łuczkowski. Dziennikarz Studenckiej Agencji Radiowej w Gdańsku, organizator zakładowego radia w Stoczni Północnej, reporter, publicysta kierownik Redakcji Literackiej w Radiu Gdańsk. Zmarł w 20025 roku.
Stanisław Seyfried. Dziennikarz redakcji publicystyki, redakcji rolnej, zastępca redaktora naczelnego Radia Gdańsk, dyrektor stacji TV Sky Orunia, kurator i promotor wystaw malarskich, wydawca „Głosu Wybrzeża”. Zmarł we wrześniu 2025 roku.
Redaktor Jacek Mach publicysta w tygodniku Marynarki Wojennej „Bandera”, redaktor depeszowy i sekretarz redakcji w „Głosie Wybrzeża”, sekretarz programowy w Gdańskim Ośrodku TVP, twórca niezapomnianych filmów z Arktyki i Antarktydy.
Urodził się w 29 stycznia 1936 roku w Lublinie, o którym to mieście rodzinnym opowiadał przez lata wiele, chętnie i ze swadą. Kiedy pracował z red. Ewą Moskalówna w „Głosie Wybrzeża”, która też miała lubelskie korzenie, chętnie żartowali, że pamiętają Lublin, po którym jeździło się dorożką. Często mówił z dumą o swoim rodzinnym domu, o matce, która była znaczącą osobą w Lublinie w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Była prezeską jednej z pierwszych spółdzielni mieszkaniowych w mieście, osobą wykształconą i bardzo aktywną w działaniach społecznych. Jacek z domu i z Liceum im. Hetmana Jana Zamoyskiego w Lublinie, w którym zdawał maturę, wyniósł dobrą znajomość języków obcych, mówił biegle po niemiecku i francusku, znał rosyjski. Po latach ta biegłość bardzo przydała mu się w pracy zawodowego dziennikarza. Razem z bratem Wojtkiem – lekarzem pediatrą opracowali, wydaną w 2018 roku, książkę zatytułowaną „Z pamiętnika naszej Matki” pełną ciepłych wspomnień osobistych, domowych, rodzinnych, ale też nawiązującą do ważnych wydarzeń historycznych w Lublinie po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku. To swoiste kalendarium dokonań matki Zmarłego, która zaczęła pisać swój pamiętnik 7 maja 1918 roku. Redagując pamiętnik we wstępie bracia napisali: Mija właśnie 100 lat, kiedy nasza Matka zaczęła pisać swój pamiętnik. Los tak zrządził, że to się stało na kilka miesięcy przed epokowym wręcz wydarzeniem jakim było odzyskanie przez Polskę niepodległości. Również 100-lecie swojego istnienia obchodzi powstały w lipcu 1918 roku Katolicki Uniwersytet Lubelski, na którym studiowała nasza Matka tuż po jego powstaniu – w latach 1919-1924. I właśnie te wydarzenia sprzed 100 lat, tak ważne dla kraju i naszego regionu, były wiodącym tematem znaczących fragmentów pamiętnika z tamtych lat i stały się inspiracją dla nas do ich przedstawienia.
Na studia Jacek Mach przyjechał do Gdańska w 1952 roku. Politechnika Gdańska i Wydział Maszynowo-Technologiczny miał być Jego dalszym życiowo-zawodowy losem. Okazało się jednak, że nie został inżynierem, bo pochłonęło Go dziennikarstwo – praca absorbująca, ale i atrakcyjna. W czasie studiów, w roku 1955 zaczął współpracować z „Głosem Politechniki Gdańskiej”, a potem z dwutygodnikiem młodych Wybrzeża „Uwaga”, do którego teksty pisał przez dwa lata. W roku 1958 trafił do tygodnika Marynarki Wojennej „Bandera” (1958–1959), a Jego miejscem zawodowym na dłużej okazał się „Głos Wybrzeża”, w którym był redaktorem depeszowym, publicystą i kierownikiem redakcji publicystyki i informacji. W 1969 roku rozpoczął pracę jako sekretarz programowy w Gdańskim Ośrodku Telewizyjnym. W tym czasie realizował reportaże z Arktyki i Antarktydy min. o polskiej stacji badawczej „Tam, gdzie kończy się mapa”, był twórcą filmów dokumentalnych m.in filmu „Droga przez pustynię” (o żołnierzach polskich w siłach zbrojnych ONZ na Bliskim Wschodzie. Za swoje programy otrzymał dwukrotnie nagrodę Prezesa Komitetu ds. Radia i Telewizji W 1983 roku ponownie wrócił do redakcji „Głosu Wybrzeża”. Był kierownik działu ekonomicznego, miejskiego, wydawał sobotnio-niedzielny „Magazyn”. Od 1990 roku jako publicysta ekonomiczny zajmował się upowszechnianiem wiedzy o nowych instrumentach finansowych i o giełdzie. Z redakcji „Głosu Wybrzeża” w 1996 roku przeszedł Jacek na emeryturę. Ale ten fakt nie zakończył Jego dziennikarskiej aktywności. Nadal współpracował z „Głosem Wybrzeża”, jak również z „Dziennikiem Bałtyckim”, redagował „Glos Stoczniowca”. Za pracę dziennikarską odznaczony został Krzyżem Kawalerskim OOP, posiadał również medale „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” i „Za zasługi dla m. Gdańska”. Działał aktywnie w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich i w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Rzeczpospolitej Polskiej. Jacek był osobą niezwykle towarzyską, miał duże grono ludzi, którzy chcieli się z Nim spotykać. Lubił ciekawe, długie rozmowy przy dobrych trunkach, chętnie dyskutował o problemach, które go pochłaniały z dziedziny ekonomii, polityki, a znał ten świat dobrze. Uczestniczył często w ważnych zdarzeniach politycznych na pograniczu epok. Był otwarty, a do swoich racji przekonywał rozmówców cierpliwie. Był sprawiedliwy w ocenach ludzi. Nie zaperzał się bez potrzeby, nie irytował, umiał z rozbrajającym uśmiechem rozwiązywać naprawdę trudne sytuacje, których nie brakowało w jego zawodowym, dziennikarskim życiu. Był uczynny i nie znał chyba uczucia zawiści. Dobrotliwie potrafił wybaczać również zawodowe wpadki, choć ich nie lekceważył. Kochał Kaszuby. W urokliwym, drewnianym domu podejmował z szerokim gestem gości, stałych przyjaciół i tych, którzy zajechali do domu nad jeziorem na chwilę. Ze spokojem znosił harce ulubionego psa Filona, który nawet kiedy prowadził samochód, potrafił mu wejść dosłownie na głowę. Koledzy dziennikarze wspominali red. Jacka Macha: – Jacka nie można było nie lubić, bardzo miło wspominam z Nim spotkania i współpracę. Żegnają Go jako dobrego Człowieka. – Był pogodny, skory zawsze do rozmowy, życzliwy, miał w sobie to coś, wyczuwało się Jego dobroć. – Był opiekuńczym szefem, wiele mu zawdzięczam. Osłaniał nas przed przełożonymi, czuliśmy się przy nim bezpiecznie, miał autorytet zawodowy. – Miał osobowość i mądrość życiową, to budziło respekt. – Mam same dobre wspomnienia ze współpracy z Jackiem.
Koleżanki i Koledzy z Oddziału Morskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy RP
Trudno mówić o Jurku w czasie przeszłym. Dla dziennikarzy związanych z Klubem Publicystów Morskich, współpracowników Polskich Linii Oceanicznych, marynistycznych redakcji i wydawnictw związanych z branżą morską, a przede wszystkim dla nas, Jego przyjaciół i kolegów, był nie tylko człowiekiem-instytucją, ale również „kopalnią” wiedzy o sprawach i ludziach morza oraz Ziemi Gdańskiej, Pomorza, z Kaszubami na czele. Po studiach na Wydziale Morskim sopockiej Wyższej Szkoły Ekonomicznej pracował w Dzienniku Bałtyckim, z którym współpracował także później przez lata, po czym podjął pracę w Polskich Liniach Oceanicznych. Dał się poznać jako niezwykle aktywny rzecznik prasowy tej firmy i naczelny redaktor pisma zakładowego „Namiary”. Po zapaści, jaką przeżyła ta firma, założył Oficynę Wydawniczo-Reklamową Promare, która wznowiła wydawanie tego miesięcznika, jako dwutygodnika „Namiary na Morze i Handel”. Po przejściu na emeryturę reaktywował Pomorską Oficynę Wydawniczo-Reklamową Porta Mare. Był człowiekiem o niezwykłej pracowitości: Pisał i pisał… Tysiące publikacji o morzu w prasie branżowej i codziennej, głównie o polskiej flocie – ale nie tylko. Był autorem i wydawcą przewodników turystycznych, książek i albumów o dziejach polskiej floty, ocalając pamięć o ludziach morza i statkach. To Jerzy zadbał o atrakcyjne albumowe upamiętnienie m.in. słynnych polskich transatlantyków, z ms „Batorym” i ms ” Stefanem Batorym” na czele. Miał też wrażliwość na kłopoty innych. Pomagał, wspierał. Starał się myśleć o kolegach dziennikarzach, jeśli potrzebowali pomocnej dłoni, zawsze ją podawał. Za swoją działalność Jurek, oprócz nagród publicystycznych, odznaczony został Krzyżem Kawalerskim OOP i Srebrnym Krzyżem Zasługi, odznakami: Zasłużony Pracownik Morza, Zasłużony Działacz Kultury, Zasłużony Ziemi Gdańskiej… Dorobku Jurka Drzemczewskiego nie sposób przedstawić w krótkim wspomnieniu. Możemy tylko wyrazić żal, że nie ma Go wśród nas – i że nie porozmawiamy już o tym, co było (najczęściej…) ani o tym, co jest, co będzie… Żegnamy Cię Przyjacielu i Kolego! Koleżanki i koledzy z Oddziału Morskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy RP
Żegnamy Jerzego Drzemczewskiego we wtorek 19 sierpnia o godzinie 13 na gdańskim Cmentarzu Łostowice. Pogrzeb poprzedzi msza św. odprawiona o godzinie 11.15 w kościele parafii Ojca Pio przy ul. Przemysłowej na Ujeścisku.
Dzień Zaduszny – i wydłuża się nasza lista pamięci o tych, którzy odeszli. Długa to lista, niestety. W tym roku dopisujemy do niej kolejnych Kolegów. Są to:
– Romuald Ekowski – redaktor techniczny w Głosie Wybrzeża i Dzienniku Bałtyckim, dziennikarz Tygodnika Trójmiasto, sekretarz redakcji gazety Trójmiasto, Czasu Żukowa i Echa Kaszub;
– Paweł Huelle – pisarz, eseista, dziennikarz mediów opozycyjnych w latach 80-tych, publikował w Tygodniku Powszechnym, Gwieździe Morza, Gazecie Gdańskiej , felietonista Gazety Wyborczej i Rzeczpospolitej. Był dyrektorem i redaktorem naczelnym Gdańskiego Ośrodka TVP w l. 1994 – 1996. Autor powieści i opowiadań;
– Andrzej Jaskuła – dziennikarz miesięcznika Morze, redaktor naczelny pisma Morza, Statki i Okręty;
– Waldemar Kuchanny – dziennikarz, zastępca redaktora naczelnego i redaktor naczelny gdańskiego oddziału Gazety Wyborczej, dziennikarz, zastępca redaktora naczelnego i redaktor naczelny tygodnika NIE;
– Łukasz Lipiński – dziennikarz gdańskiego oddziału i redakcji Gazety Wyborczej, w której szefował trzem działom, współtwórca i redaktor naczelny Polityki Insight, redaktor naczelny Polityka.pl, zastępca redaktora naczelnego Polityki.
– Franciszek Marszałek – dziennikarz Gazety Pomorskiej i Dziennika Wieczornego w Bydgoszczy, dziennikarz działu terenowego i miejskiego, kierownik działu miejskiego Głosu Wybrzeża;
– Andrzej Trojanowski – dziennikarz radiowy. Redaktor stoczniowych rozgłośni w Gdańsku i Gdyni, redaktor i kierownik Redakcji Informacji, sekretarz programu, redaktor naczelny i prezes zarządu Regionalnej Rozgłośni Polskiego Radia w Gdańsku – Radia Gdańsk S.A..
Msza św. za zmarłych dziennikarzy zostanie odprawiona17 listopada br. o godzinie 12 w kościele św. Jana w Gdańsku.
Wydłuża się lista Koleżanek i Kolegów, którzy odeszli od nas w ostatnim roku. Żegnamy z żalem i współczuciem dla osamotnionych Bliskich:
Andrzeja Gołębiowskiego – redaktora i publicystę prasy wybrzeżowej i branżowej, t(akże podziemnej) m. in. „Głosu Wybrzeża”, „Czasu”, tygodnika „Wybrzeże”, „Dziennika Bałtyckiego „, „Tygodnika Gdańskiego”. Zmarł 17.12.2022 r.
Barbarę Bujnicką – redaktorkę graficzną tygodnika „Wybrzeże”, dwutygodnika „Czas-Wybreże”, tygodnika „Pielgrzym”, „Dziennika Bałtyckiego” i in. Zmarła 6.01.2023 r.
Zbigniewa Wiśniewskiego – zmarłego 11.03.2023 r.
Leonarda Szmaglika – stoczniowca Stoczni Północnej, jednocześnie (później wyłącznie) fotografa dokumentalistę, reportera. Dokumentował życie wybrzeża, głównie trójmiasta, szczególnie wydarzenia kulturalne. miał indywidualne wystawy imponującego dorobku fotograficznego. Zmarł 5.003.2023 r.
Grażynę Bral – dziennikarkę prasową i telewizyjną specjalizującą się w sprawach kultury, poetkę. Pełniła funkcje kierownicze w „Tygodniku Morskim”, w tygodniku „Wybrzeże”, w Gdańskim Ośrodku telewizyjnym. Autorka programów tv, publicystka, wykładowczyni akademicka. Zmarła 21.03.2023 r.
Andrzeja Zarębskiego – publicystę i redaktora prasy podziemnej, biuletynów strajkowych i informacyjnych, dziennikarz tygodnika „Solidarność”, Gdańskiego Ośrodka Telewizyjnego, „Gazety „Gdańskiej”, b. członka Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, b. posła, medioznawcę. Zmarł 22.03.2023 r.
Jarosława Mykowskiego – publicystę i wydawcę. Zmarł w październiku 2023 r.